بررسی فقهی اذان در فقه شیعه

نویسنده

چکیده

فقهای امامیه به پیروی از اهل بیت علیهم السلام همگی معتقدند که «اذان» به تشریع خداوند و با نزول وحی بر رسول الله(9) شروع شده است. در فقره «اشهد انّ علیاً ولیُ الله» در مذهب امامیه دو نظر ابراز شده است: عده ای آن را جزء مستحب می دانند، یعنی مانند قنوت که جزئی از نماز بوده و مستحب است. عده ای نیز آن را مستحب می دانند؛ اما بدون قصد جزئیت، یعنی مستحبی است که جزو اجزای اذان نیست. از مجموع روایات استفاده می شود که شهادت و اقرار به یگانگی خدا و رسالت رسول خدا و ولایت و امامت امیر المؤمنین (7) از یکدیگر جدا نیستند و بین آنها تلازم وجود دارد. علت اینکه فقهای شیعه گفتن شهادت ثالثه، بدون قصد جزئیت را جایز می شمارند، آن است که روایاتی به نحو مطلق می گویند: «هر گاه شهادت به توحید و رسالت دادید، شهادت به ولایت علی بن ابیطالب (7) هم بدهید»، این روایات چون مطلق است، پس شامل اذان هم می شود، چه در اذان و اقامه و چه در غیر اذان و اقامه.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Azan in the shia jurisprudence review

نویسنده [English]

  • amanallah elahi
چکیده [English]

Shiite scholars of Ahl al-Bayt (as) to comply with legislation all believe that prayer to the lord revealed to the prophet started.
In paragraph Shiite religion is expressed in tow terms: some of the recommended components know. That is like being part of a prayer and is desirable quant.
Some consider it to be recommended, But without the intention of particularity, it is recommended that the components not Adhan. Both of tradition that bearing witness to the one ness of God and the mission of the messenger of Allah and guardian ship of Imam Ali are not separated and between them there is a bound Because of Shia scholars reciting the third testimony without going particularity permitted count, that the narrator absolutely say:
This narrative is absolute because after the call to prayer is made whether or not the non-azan call to prayer And brought

کلیدواژه‌ها [English]

  • call to prayer
  • Shia
  • Adduction

منابع و مآخذ

قرآن
الأفریقی المصری، محمد بن مکرم بن منظور.{بی‌تا}. لسان العرب. بیروت: دار صادر.
راوندی، قطب الدین. (1405). فقه القرآن، قم: انتشارات کتابخانه آیت الله مرعشى.
محدث نورى، میرزا حسین.(1408). مستدرک الوسائل. قم: مؤسسه آل البیت علیهم السلام.
صدوق، حسین بن علی. (1413). من لا یحضره الفقیه. قم: انتشارات جامعه مدرسین.
طوسى، محمد بن الحسن. (1365). التهذیب. تهران: دار الکتب الإسلامیه.
جزیرى، عبد الرحمن وغروى، سید محمد و یاسر، مازح. (1419). کتاب الفقه على المذاهب الأربعة و مذهب أهل البیت علیهم السلام. چاپ اول. بیروت، لبنان: دارالثقلین.
آیه‌الله مشکینی، میرزا علی.{بی‌تا}. مصطلحات الفقه. {بی‌جا}.
مجلسی، محمد باقر.(1404). بحار الانوار. بیروت: موسسة الوفا.
شیخ طوسى، محمد بن الحسن. {بی‌تا}. التبیان فی تفسیر القرآن. بیروت: داراحیا التراث العربی.
عاملی، شیخ حر. (1409). وسائل الشیعه. قم: موسسه آل‌البیت.
شیخ صدوق و کلینى، محمد بن یعقوب. (1365). الکافی. ج3. تهران: دار الکتب الإسلامیة.
شیخ طوسى، محمد بن الحسن. (1390). الاستبصار فیما اختلف من الأخبار. چاپ اول. ایران، تهران: دارالمکتب الاسلامیه.
حلبی، ابوالفرج. (1427). السیرة الحلبیة(إنسان العیون فی سیرة الأمین المأمون).دوم. بیروت: دارالکتب العلمیه.
متقی هندی، علی بن حسام. (1989). کنز العمال فی سنن الأقوال والأفعال. بیروت: مؤسسة الرسالة.
بخاری، محمد بن اسماعیل. (1407). الجامع الصحیح المختصر. الطبعة الثالثة. بیروت، الیمامه: دار ابن کثیر.
علامه شرف الدین، سید عبدالحسین. {بی‌تا}. النص و الاجتهاد.{بی‌جا}.
السیوطی، جلال الدین عبد الرحمن ابن أبی بکر. {بی‌تا}. الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور. بیروت: دار الفکر.
مکارم، ناصر.(1377). تفسیر نمونه. دارالکتب الاسلامیه.
النجفی،محمد حسن.(1981). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. بیروت: دارالاحیاء التراث العربی.
یزدی، سید محمد کاظم طباطبائی.(1417). العروة الوثقی فیما تعم به البلوی. موسسه نشر اسلامی.