شفاعت از منظر قرآن و حدیث

نویسنده

چکیده

شفاعت در لغت به معنای جفت و در اصطلاح به معنای درخواست بخشش و کمک به گنهکاران از سوی شفیعان است؛ ب. شفاعت به دو نوع تکوینی و تشریعی قابل تقسیم است؛ ج. آیات قرآنی دال بر شفاعت،‌ تعارضی با یکدیگر نداشته و همگی بر این نکته تاکید دارند که شفاعت اولا و بالذات از آن خداست و ثانیا عده ای از بندگان خاص خدا به اذن او حق شفاعت را دارند؛ د. منابع روایی شیعه و اهل سنت،‌ آموزه شفاعت را تثیبت کرده اند؛ هـ. شفاعت موجب از بین رفتن روحیه ناامیدی در گنهکاران و نیز ایجاد روحیه معنوی با شفیعان می شود؛ و. شفیعان روز قیامت عبارتند از:‌ پیامبران، ملائکه،‌ شهدا و علما؛. هیچ یک از شبهات فرقه وهابیت در رد شفاعت از شفیعان در این دنیا و ان دنیا وارد نیست.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

“Shafa’ah from perspective of the Qur’an and Hadith”

نویسنده [English]

  • Sayed Mojtaba Mutahhari
چکیده [English]

The literary meaning of “Shafa’ah” is “pair” and its idiomatic meaning is “supplying forgiveness and help for the sinners by the intercessors” and it is divided to two types of intercession in genesis and canonization.
There is no contradiction among the Quranic verses about intercession, and they unanimously emphasize that this right is initially for Allah and it is given to some special servants by His permission.
The Hadith sources of both Shi’a and Ah Al-Sunnah confirm intercession and say that this teaching eliminates hopelessness among the sinners and creates a spiritual connection with the intercessors. None of the doubts propounded by Wahhabis about intercession is acceptable.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Qur’an
  • hadith
  • intercession
  • intercession in genesis
  • intercession in canonization
  • intercessors
قرآن کریم
  ابن منظور، جمال الدین، (1405ق‌) لسان العرب، ادب الحوزه.
بخاری، محمد بن اسماعیل، (1401ق) صحیح بخاری،‌ بیروت،‌ دارالفکر.
     ترمذی، محمد بن عیسی، (1403ق)  سنن ترمذی، بیروت،‌ دارالفکر.
     رضوانی، علی اصغر، (1384ش) سلفی گری و پاسخ به شبهات، قم،‌ انتشارات مسجد مقدس جمکران.
فخرالدین رازی، محمد بن عمر، (1411ق) ‌تفسیر کبیر، بیروت، دارالکتب العلمیه.
عبد الرحمن، جلال الدین سیوطی، (1365) الدّر المنثور، جدّه، دار المعرفة.
شیخ صدوق، ابن بابویه، (1386ق) علل الشرایع، نجف اشرف، المکتبة‌ الحیدریه.
شیخ طوسی،‌ محمد بن حسن، (1409ق) التبیان فی تفسیر القرآن، مکتب الاعلام الاسلامی.
 فراهیدی، خلیل بن احمد، (1414ق)‌ کتاب العین، قم، انتشارات اسوه.
کلینی، محمد بن یعقوب، (1388ق)‌ الکافی، تهران، دارالکتب الاسلامیه.
سبحانی، جعفر، (1387ش) سیمای عقاید شیعه، تهران، نشر مشعر، دوم.
نیشابوری، مسلم بن حجاج، (بی تا) ‌صحیح مسلم، بیروت،‌ دارالفکر.
قزوینی، محمد بن یزید، (بی تا) سنن ابن ماجه، بیروت،‌ دارالمعرفه.
شیخ صدوق،‌ ابن بابویه، (بی تا) الخصال، قم، جامعه مدرسین.
سبحانی، جعفر،‌ (بی تا) الوهابیة‌ فی المیزان،‌ قم، موسسه نشر اسلامی.
زمخشری، محمود بن عمر، (بی تا)‌ تفسیر کشاف، منشورات البلاغه.
 فضل بن حسن، طبرسی،‌ (بی تا) مجمع البیان،‌ انتشارات فراهانی.
                       کورانی عاملی، علی، (بی تا) العقاید الاسلامیة، مرکز المصطفی للدراسات الاسلامیه.
مکارم شیرازی، ناصر، (بی تا) پیام قرآن، قم،‌ انتشارات مدرسه امیرالمومنین علی (ع).